Dansende bomen

Ik ruik haar overal; de herfst. Met veel plezier kondigde ze haar komst aan en verdreef ze de hitte van de zomer. Als ze haar intrede doet begin ik weer meer te leven, juicht mijn lijf om de ochtenden die fris zijn en de wind die om mijn hoofd waait. Herfst is het oogstseizoen, de druiven, appels, ideeën en nieuwe beginnetjes zijn klaar om geplukt te worden. Naast het oogsten is deze tijd een mooi moment om te vertragen, alles te bekijken wat je de afgelopen tijd verzameld hebt. Sommige dingen bewaar je en andere laat je los.

Eindelijk tijd om afstand te nemen

Na 4 maanden elk weekend bouwen aan ons tiny house, door het land rijden voor tweedehands materialen, uitzoekwerk en in bouwhandels rondlopen, was het voor ons eindelijk tijd om afstand te nemen en wat meer los te laten. De warmte van de zomer gaf ons soms vleugels en viel dan weer als een deken over ons heen, waardoor we niet sneller konden. Liet ons vergeten dat er ook weer regen zou komen en ons huis nog zo lek als een mandje was. Door een wonder, of gewoon geluk, was het droog op de dag dat ons dak dicht gedekt werd. Konden we eindelijk, na deze race tegen de klok, weer ademhalen. We nemen onze toevlucht in de camper, ons nest op wielen, en rijden naar de Veluwe.

Als we door het hek gaan en weer voor het eerst in lange tijd een bos betreden horen we gekraak onder onze voeten. Beukennootjes! De rest van de weg vervolgen we vooral voorovergebogen, kijkend naar de grond, dan weer op onze knieën om iets van dichterbij te bekijken of op te rapen. We vallen met onze neus in de paddenstoelen, de eerste die we tegenkomen is de vliegenzwam (Amanita Muscaria), beter bekend als de paddenstoel van kabouter Spillebeen. Verderop lijkt het alsof we een kabouterstad hebben gevonden. Vliegenzwammen in alle vormen en maten en stadia. Ze groeien vrolijk de aarde uit, die op veel plekken omgewoeld is door wilde zwijnen.

Het is moeilijk om geen paddenstoelen meer te zien

Dit bos lijkt een perfecte plek te zijn voor paddenstoelen, het bos wordt voornamelijk met rust gelaten, waardoor er veel dode bomen staan en liggen. Langs het pad staat een dode boom waar oesterzwammen op groeien, als ik op Reinier zijn nek klim kan ik ze bekijken en een paar plukken. Onderaan dezelfde boom groeit de boskip, een eetbare zwavelzwam, deze is al wat ouder en laten we staan. Het is moeilijk om geen paddenstoelen meer te zien. Veel soorten die we niet kennen, maar gelukkig ook veel waarvan we weten dat ze eetbaar en lekker zijn. In de verte zien we hem al staan; een enorme grote sponszwam (Sparassis crispa). De trofee van de dag, die met zorg naar huis gedragen wordt.

Als we eindelijk het schimmelrijk gedag zeggen en opkijken zien we ze: de dansende bomen. Ze lijken langzaam heen en weer te wiegen, hun takken verstrengeld, voor eeuwig gevangen in een trage dans. Het bos lijkt leeg te zijn, alsof er ooit iets was wat deze ruimte vulde en nu verdwenen is. Een prettige leegte en verstilling, welke ruimte maakt om even niet meer na te denken. We nemen de paddenstoelen mee naar huis en laten onze volle hoofden achter in het bos.

Tim

Tim van der Meer werkt doordeweeks als paraveterinair dierenartsassistente, in het weekend als tiny house-bouwer en alle momenten van de dag als beeldend kunstenaar, dromer en verhalenverzamelaar. Al van jongs af aan voelden boten, boomhutten, de slaapcoupé in de trein en andere zelfgebouwde nestjes meer als thuis dan een grote mensen-huis. Ze is het meest op haar gemak in kleine ruimtes waar de grens tussen buiten en binnen dun is en de wereld aan je voeten ligt. Op dit moment is ze samen met haar vriend, met hulp van haar stiefvader, bezig met het bouwen van een klein huisje: Walden. Op hun Instagram pagina waar.is.walden is het project te volgen.

Wil je meer lezen? Download dan gratis editie 9 van Klein Wonen Magazine