Groter om tiny te kunnen wonen

,,Het was zó hartverwarmend om alle berichten doorgestuurd te krijgen naar aanleiding van mijn artikel in editie 7 van Klein Wonen Magazine. Iedereen was betrokken, voelde met me mee en probeerde oplossingen te bedenken. Eigenlijk was er altijd al een reserveoptie op hetzelfde adres, hemelsbreed 50 meter verderop, aan de andere kant van de sloot (=gemeentegrens) in het bouwvlak van de boer, waar ik inmiddels een erg goede band mee heb opgebouwd.’’ Dus ging Elke Rabé daarvoor, ook al moest zij daardoor wat groter gaan wonen. Hier haar verhaal.

Om te voldoen aan de regels ga ik er een extra dak op bouwen

Dit is mijn thuis geworden, zowel de boer als de buren aan de andere kant hebben me opgenomen als een verloren dochter. Iedereen met wie ik contact heb hier in het dorp wil graag dat ik blijf. Er is zelfs een handtekeningenactie opgezet om te laten zien dat er maar een enkele buurman is die me niet welkom heet. Ik krijg reacties als je bent een Westbroekse, wat natuurlijk niet écht zo is, maar wat wel laat zien hoe de mensen me willen opnemen.

Het proces om dit te laten lukken loopt al maanden parallel aan het zoeken naar een nieuwe plek of een koper voor het huis. Dit proces verloopt soms stroef. Via een speciale regeling kan het, maar de gemeente stelt dan wel enkele andere eisen aan mijn huisje. Ik voldoe uiteindelijk aan bijna aan alle regels om op het bouwvlak met woonbestemming van de boer te mogen wonen. Op ééntje na. De dakgoot moet onder de 3 meter zijn. Ik heb geen zichtbare dakgoot, want mijn dak loopt licht schuin richting de regenpijp en feitelijk ligt hij dus achter mijn gevelbekleding, nét boven de 3 meter. Of misschien zelfs wel precies op de 3 meter, maar omdat mijn dak het uiterlijk heeft van een plat dak wordt de goot gerekend op het hoogste punt van het huis en dat is hoger dan die 3 meter.

Het is moeilijk uit te leggen aan een meelevende burger

Om nu toch te voldoen aan de regels ga ik er een extra dak op bouwen, een zolderverdieping dus eigenlijk. Ja, je leest het goed: ik moet mijn huis veel groter gaan maken om aan de regels te voldoen, die waarschijnlijk ooit zijn verzonnen om overlast en schaduw bij buren te voorkomen. Het is moeilijk uit te leggen aan de gemiddelde meelevende burger, maar het is echt waar, een averechts effect. Mijn huis wordt hiermee veel groter en zichtbaarder.

Toch, als dit de manier is dat ik gewoon thuis kan blijven, is dit voor mij natuurlijk de beste optie en daarom zet ik de laatste maanden alles op alles om het te laten lukken. Van moeten maak ik liever mogen en ik zie inmiddels dan ook veel voordelen. Ik ben nog een paar weken naar de zon geweest om energie op te doen en ik herinner me de hopeloosheid en uitputting die ik aan het begin van de reis voelde. Tegen het eind had ik een boekje vol met nieuwe ideeën, want tja, als het dan toch moet kan ik maar beter de voordelen optimaal benutten. Ik krijg nu immers een mooie overkapping voor mijn huis, waardoor ik waarschijnlijk nóg vaker buiten kan zitten en minder zand in huis krijg. Mijn dak wordt een soort plantenkas op zolder, dat wordt vast heel leuk met planten erin. Omdenken is zo leuk.

We hebben veel lol, het is fantastisch om te merken hoe iedereen zich samen met mij inzet

Ik heb gelukkig ook een enorme groep grandioze mensen om me heen. Buurtbewoners die in grondwerken zitten helpen me met het klaarmaken van de nieuwe plek. Stelconplaten, aarde, kraantjes, manuren en nog veel meer worden (bijna) gratis geregeld, vrienden helpen met een nieuw ontwerp waardoor het dak toch weer bij mijn huis gaat passen. Het wordt een semi-transparant dak met donkere spanten, zodat de lijnen van de kozijnen terugkomen in het dak. We verzinnen nog een list waardoor mijn sterrendakraam ook nog gebruikt kan worden en ontwerpen, zagen, verven en schroeven alles zelf in elkaar. Het is al met al ook wel weer een super leuk proces. We hebben veel lol, het is fantastisch om te merken hoe iedereen zich samen met mij inzet.

En dan komt een paar weken na mijn zonvakantie toch die ene dag waar ik met lichte huivering naartoe heb geleefd. Bewust weet ik wel dat alles goed zal gaan, maar onbewust werkt het toch door. De spanning zit toch wel in mijn lijf, merk ik. Ik ben onrustig en heb er verschillende vervelende dromen over gehad. Bij een verplaatsbare woning denken mensen aan een soort pipowagen die je even achter je auto hangt en verderop neerzet. Het tegendeel is waar natuurlijk. Om te beginnen is het ontzettend belangrijk dat je huis waterpas komt te staan en ook blijft staan voor de komende weken, maanden en als je geluk hebt jaren. Ik heb gewerkt met Stelconplaten onder mijn huis, betonnen platen van 2 bij 2 meter. Daarvoor moet er natuurlijk eerst veel weggegraven worden en vervolgens moeten de platen à 1300 kg netjes geplaatst worden. De platen lagen natuurlijk nog onder mijn huis, dus óf ik moest 2 keer verplaatsen, óf ik had tijdelijk extra platen nodig. Ik koos voor het laatste. Mijn nieuwe locatie is de week voor verplaatsing helemaal in orde gemaakt, zodat ik maar een paar dagen aan het kamperen was zonder spullen.

Hoe meer off-grid je leeft hoe meer er aan je huis vast zit

Hoe meer off-grid je leeft hoe meer er aan je huis vast zit, maar los daarvan zitten er sowieso afvoeren, water, elektriciteit, datakabel, vlonders, etc vast aan je huis. Bovendien kun je je spullen er niet in laten staan, dus je verhuist het hele interieur per transport steeds 2 keer. Het verplaatsen van het huis zélf is ook echt wel anders dan rijden met een aanhangertje. Het is een groot, log, zwaar, hoog object en niet te vergeten… dat object is je huis! Dus nerveuze dromen voorafgaand aan de verplaatsing is iets wat veel tiny house-bewoners zullen herkennen.

Bij mij verloopt het uiteindelijk heel soepel, mede dankzij mijn buurtgenoten en inmiddels vrienden die hier uiterst bedreven in zijn. Met het rupskraantje kan het huis op de centimeter nauwkeurig bewegen, ook in de kantelrichting. Dus als het aan de grond dreigt te lopen laten we de dissel een centimeter zakken en kunnen we weer verder. Echt een aanrader dus voor de korte afstanden. Nog voor de koffie staat mijn huis op de nieuwe plek. Het echte werk komt pas daarna natuurlijk, maar ik kan weer ademen en dat is heel fijn.

Ik begin nu zelfs voordelen te zien van zo vaak verhuizen

Goed, het huis staat, nu heb ik een week om alles weer aangesloten te krijgen en een muur om het huis te bouwen. We hebben immers veel aarde weggegraven, als dat terug tegen het huis aan gaat blijft het niet liggen door de ruimte onder de trailer en het zou mijn huis beschadigen. Verder lijkt maandag de enige echt droge dag te zijn, dus gaan ook alle spullen terug. Met het oog op de regen helpen 2 mensen buiten, zodat we niet steeds in en uit hoeven te lopen. Op deze manier is het in 35 minuten gebeurd: alles staat binnen. Een paar uur later is zelfs alles weer uitgepakt en staat 90% op zijn plek. Ik begin nu zelfs voordelen te zien van zo vaak verhuizen. Ik word er handig in en weinig spullen helpt hierbij ook enorm natuurlijk.

De tweede en derde week staan in het teken van het dak. Het wordt een semi-transparant dak van polycarbonaatplaten op zwarte spanten. De spanten en gordingen hebben we de afgelopen weken zwart geverfd. Leuk en rustgevend werk wat wel enige tijd in beslag nam, dus therapeutisch is dit een aanrader. Op het moment van schrijven is het dak nog niet af. Het eindresultaat kan ik nog niet laten zien, maar dat komt een volgende editie wel weer.

Nogmaals erg veel dank voor al jullie mooie reacties. Voor mijn huis hoop ik nu eindelijk een definitieve plek gevonden te hebben. Wordt vervolgd.

Foto’s: ©Elke Rabé


Elke Rabe
Onder het motto MY Tiny HomE – Live Simply (MYTHELS) bouwt Elke in 2017 haar eigen huisje. Nu is MYTHELS 2 er en woont zij heerlijk in het groen. Voor Klein Wonen Magazine belicht zij iedere editie op haar eigen wijze het fenomeen klein wonen.

Het volledige artikel is te lezen vanaf pagina 24 in editie 8 van Klein Wonen Magazine