Marieke leidt traag zwerfbestaan in haar camperbusje

Leven zoals het zich aandient. Dat is wat Marieke van Coppenolle het liefst doet. Het is zelfs haar antwoord als je de 60-jarige Vlaamse vraagt naar haar hobby’s. Dat ze een traag nomadisch leven leidt lijkt dan ook haast vanzelfsprekend. Al ruim 15 jaar woont ze sober in een camperbusje en reist ze het liefst stapvoets door België, Nederland en Zuid-Europa. ,,Voor mijn part voor de rest van mijn leven, maar aangezien ik mij overgeef aan wat er op mijn pad komt, weet ik niet of dat ook zal gebeuren. Alle mogelijkheden zijn open en dat zijn er veel!’’

Op haar LinkedIn-pagina vermeldt Marieke dat ze al 60 jaar zwerver is op de plek waar ze is. Zelf moet ze wel lachen als deze omschrijving wordt genoemd. ,,Staat dat daar echt? Ik kom daar eigenlijk bijna nooit.’’ Toch is er geen woord aan gelogen, want zwerven zit haar al vanaf geboorte in het bloed. ,,Nomadisch leven is de meest natuurlijke manier voor mij. Het idee om op een vaste plek te moeten blijven voelt erg aan als een beperking, bijna als een gevangenis. Ik word daar erg onrustig van.’’ Dat ondervindt Marieke lange tijd aan den lijve, want tot haar 44ste leidt ze een doorsnee gezinsleven. Na een opleiding Latijn-Griekse Humaniora en Germaanse Filologie werkt de in Turnhout geboren Vlaamse als hulpverpleegkundige in een psychiatrische instelling en steekt een helpend handje toe bij ondernemende familieleden. Ze trouwt op haar 23ste en wijdt een groot deel van haar leven vooral aan de opvoeding van haar dochter Anke en tweeling Bart en Kris, haar eigen tekstbureau en vrijwilligerswerk voor organisaties als Vredesbeweging VAKA, Oxfam Wereldwinkels, Friends of the Earth en lokale kerkelijke initiatieven.

Eindelijk is ze de trekvogel

Ergens in haar onderbewustzijn blijft haar drang naar zwerven knagen. ,,Waarschijnlijk omdat ik als nomade geboren ben, maar dat heel lang zelf niet door had. Mijn zwerfdrang kwam eigenlijk het sterkst naar boven toen ik in 1989 een roeping ervaarde om op pelgrimstocht te gaan. Dat heb ik een jaar later ook effectief gedaan, ook al had ik toen al 3 kleuters rondlopen. Die pelgrimstocht, in m’n eentje te voet naar Assisi, is voor mij het meest beklijvende en levensbepalende wat ik op persoonlijk vlak ooit heb gedaan. Ik heb er ook een boek over geschreven met de titel Gewoon op Tocht. En nóg had ik het toen niet door dat ik gewoon een nomade ben.’’

Als de kinderen op de drempel staan van hun leven als twintiger geeft Marieke in 2004 eindelijk toe aan zichzelf. Ze scheidt in goede harmonie van haar man en koopt een VW-busje om er vrij op uit te trekken. Eindelijk is ze de trekvogel, die ze altijd heeft willen zijn. ,,Voor mij was en is het mijn levenswijze. In het begin heb ik wel gedacht: nu hoop ik écht dat het klopt, dat dit mijn levenswijze is, anders heb ik mijn huwelijk en gezin achtergelaten voor een illusie. Maar ik wist al gauw dat het écht zo was.’’ Zonder de luxe van een toilet, douche, tv en koelkast houdt ze er een sober bestaan op na. Ik heb wel een laptop, een smartphone en internet. Anders kan dat niet meer in deze tijd. Ik hou teveel van de mensheid om mij uit de samenleving te willen terugtrekken. Wel heb ik geregeld tijd voor mijzelf nodig, liefst enkele dagen na elkaar, Maar dat gaat gemakkelijk, hè, als je je huisje altijd bij je hebt en ergens kunt gaan staan waar geen kat komt.’’

Een douche nemen duurt zo ongeveer 2 uur

Sober leven betekent voor Marieke vooral verbondenheid. ,,Verbonden zijn met het menselijk levensritme en de natuur. Een voorbeeld: ik heb geen douche in mijn bus. Als ik wil douchen, maak ik met de aanwezige bomen, of met bamboes, en met touwen en doeken een douchehokje aan de zijkant van mijn bus, terwijl mijn douchewater opwarmt op mijn houtkacheltje, waarvoor ik hout ben gaan sprokkelen. Dat water gaat in een jerrycan met een kraantje, waaraan ik een sproeikopje van een gieter heb bevestigd. Die hang ik aan het derde scharnier van mijn zijdeur. Zolang er geen wind is, kun je zelfs bij -15 graden heerlijk douchen, dat is enorm vitaliserend, net een sauna. En gratis! Daarna ruim ik alles weer op en laat de doeken binnen bij de kachel drogen of buiten als dat kan. Een douche nemen duurt zo ongeveer 2 uur. Dat bedoel ik met langzaam leven. Intens en verbonden. En heel ecologisch en veel gezonder voor je huid: ik douche maar één keer per week en verbruik daarvoor tussen 5 en 10 liter water. En het kán met 2 liter water, dat heb ik ooit getest, maar dan zit er niet echt genieten bij. Dan is het echt alleen om mezelf te wassen.’’

Na haar VW-busje tikte Marieke een lichte vrachtwagen als camper op de kop en ze geniet vanaf dag 1 met volle teugen van haar eigen huisje op wielen. ,,Ik heb altijd alles bij me. En het is kicken als je bijvoorbeeld in een lange file terechtkomt, en 100 meter verder is een frietkot met een kleine parking. Je stopt daar, bereidt op je gemak een lekker slaatje in je bus, gaat er even een portie frieten bij halen en dan genieten maar van een lekker maaltje. Tot slot nog de afwas, alles opruimen en zo zijn we een uurtje later en is de file opgelost. En ik moest sowieso tóch eten! Of je strandt ergens als het al donker wordt. Geen probleem! Parking zoeken en je eigen bedje in. Morgen rustig weer voort!’’

Mijn hart ligt bij het zwerven

Als het aan Marieke ligt blijft ze haar hele verdere leven in een woonbusje rondtrekken. In al haar nomadische jaren heeft ze geen moment overwogen dit bestaan op te geven. ,,Nee, nooit. Ik heb wel eens even in een tipi en een yurt gezeten. Die tipi en yurt waren ook niet van mij, mijn echte huisje was altijd mijn bus. Mijn hart ligt bij het zwerven, maar nu ik 60 ben, gaan er af en toe wel wat scenario’s door mijn hoofd voor als dat om welke reden dan ook niet meer zou kunnen. Mijn levenswijze is fysiek behoorlijk zwaar en ik ben biologisch niet meer zo jong, hè?’’, aldus de geboren nomade, die deze onzekerheid absoluut niet als onprettig ervaart. ,,Ik hou ervan om niet te weten waar ik het volgende seizoen zal zijn of hoe ik dan zal leven. Alle mogelijkheden zijn open en dat zijn er veel! Het leven zal mij vanzelf wel tonen wat het wordt. Mijn taak is alleen maar de agenda van mijn ziel te volgen. Als wat zich aandient daarin past, dan is alles goed.’’

Wil je meer lezen? Download dan editie 9 waar het hele artikel met Marieke te lezen is.