Mick’s van life

Even naar het begin. Twee jaar geleden was het. Ik stopte met mijn studie. Het was al de derde HBO-studie waar ik aan was begonnen en het wilde maar niet lukken. Ik kon mezelf niet motiveren om te doen wat gedaan moest worden en zag eigenlijk nergens het nut van in. Dat ik stopte met mijn studie was dan ook geen wonder, maar het bracht me wel een leeg gat. Ik had geen flauw idee wat ik moest gaan doen. Ik draaide wel eens als dj op bruiloften, maar nu plots werd gevraagd of ik dat dan de rest van mijn leven ging doen. Ugh, een beangstigende vraag vond ik dat maar. Dus deed ik wat veel jong volwassenen doen als ze het allemaal even niet meer weten. Ik ging reizen om mezelf verder te ontdekken. Dat lukte. Ik kwam mezelf een aantal keer flink tegen, viel plat op de grond en stond dan weer op.

Omdat het reizen mij zo beviel was het voor mij zoeken naar een manier hoe ik dat meer en vaker zou kunnen doen. Ik wilde namelijk meer ontdekken. Ik kwam erachter dat bij alle landen die je afvinkt van je bucketlist er automatisch nieuwe plekken en landen bij lijken te komen. Ik besloot daarom mijn online marketing skills, die ik uit mijn niet afgeronde studies had opgedaan, te gebruiken om online geld te verdienen. Dit zorgde ervoor dat ik een locatie onafhankelijk inkomen had en dus kon reizen en werken tegelijk. Op hetzelfde moment kocht ik een busje, die ik prepareerde voor mijn reis. Waarheen wist ik nog niet, maar dat maakte me ook niet zoveel uit. Ik bouwde er met de meest amateuristisch denkbare vaardigheid een bed in én een bureautje. Dat leek mij wel genoeg.

Ik vertrok uit Nederland en zo was mijn van life geboren. In mijn busje sliep ik op de meest random plekken in de natuur of aan meren. Die momenten wisselde ik dan af met hostels of hotels in steden. Inmiddels doe ik dit al ruim een jaar en staat de teller op 36 landen. Het mooie aan deze leefstijl is voor mij het simpele. Zo leef ik met vrij weinig spullen. Alles wat ik heb is wat er in mijn busje ligt. En het grappige is, de helft van de spullen die in het busje ligt gebruik ik niet eens! Die spullen heb ik een jaar geleden mee gekregen van mijn familie en vrienden die bezorgd waren of ik het wel ging overleven. Maar waar ik het graag over wil hebben zijn drie spullen die me dierbaar zijn. Wanneer je weinig hebt vallen juist die spullen namelijk extra op.

Kristallen wijnglazen

Ik heb in mijn busje vier wijnglazen van kristal. Nu denk je misschien, dat past niet bij een van life, maar dat komt soms juist erg goed van pas. Zo was er een avond in Novi Sad. In deze stad, in het noorden van Servië, kwam ik midzomer aan. Het is echt een pareltje. Ik noem het zelf het Disneyland van het oosten. Buiten de schoonheid was het voor mij wel wat stil. Er waren weinig jonge mensen te vinden en contact maken was moeilijk. Totdat iemand mij wees op the river. Hier zouden de jongere Serviërs namelijk iedere avond rondhangen. Het was dan ook niet toevallig dat ik de volgende dag al bij zonsondergang mijn busje aan de rivier parkeerde. Met de schuifdeur richting de rivier, zodat ik al gitaar spelend vanuit mijn busje naar het kasteel aan de overkant kon turen. Hoe meer de schemer duisternis werd, hoe meer mensen zich bij de rivier verzamelden. Mijn busje viel daar nogal op. In deze stad die maar sporadisch toerisme kent, was een Nederlands kenteken namelijk goed zichtbaar. ‘Bij de eerstvolgende persoon die naar mijn busje kijkt, stap ik erop af’, zei ik tegen mezelf. En zo ging het. Met vier kristallen wijnglazen in mijn hand liep ik naar een groepje toe. Ze waren wel in voor een wijntje en ik nodigde hen uit ook gezellig bij mijn busje te komen zitten. We speelden wat muziek op de gitaar en enkele geïmproviseerde instrumenten. Het was erg gezellig en dat was meer mensen opgevallen. Binnen no time had zich een kring met een stuk of 15 mensen gevormd om mijn busje! We zongen samen, maakten muziek, leerden elkaar woorden en hadden de grootste lol. Wat een mooi glas allemaal wel niet kan verbinden.

Ukelele

Zo nu en dan vlieg ik ook wel eens. Dan laat ik mijn busje achter op een parkeerplaats waar deze dan veilig voor een tijdje kan staan om even een tripje als backpacker te maken. Op deze manier wissel ik mijn manier van reizen wel eens af. Zo ging ik afgelopen winter richting Thailand. Koude wintermaanden zijn in een busje nu eenmaal wat minder prettig. Het was dan ook met name het klimaat wat mij aansprak in dit Aziatische land. In het noorden van Thailand verbleef ik enkele weken op een prachtige plek midden in de natuur. Iedere avond maakten we daar een gigantisch kampvuur en praatten we de nacht vol. Zo ook op een avond met Denise, een Zwitserse. Na een tijdje met haar gesproken te hebben, vroeg ik of ze misschien een persoonlijk verhaal wilde vertellen, zodat we daar een lied van konden maken. Hier opende iets. In het komende half uur vertelde ze me alles wat je maar van iemand zou kunnen weten en dat voelde voor beide kanten goed. Er vervolgens een lied van maken was dan ook erg gemakkelijk geworden. Ik pakte mijn ukelele (kleine viersnarige gitaar) erbij en begon te spelen. Het werd stil rondom het kampvuur. Ook de rest viel nu even stil. Het nummer paste perfect bij de atmosfeer en maakte dat achteraf de gesprekken eigenlijk alleen maar mooier werden. We filosofeerden samen over het leven. Wederom een prachtige avond en ik beschouw mijn ukelele als iets onmisbaars op reis. Deze mag vanwege het formaat namelijk wel gewoon mee in het vliegtuig, waar een gitaar dat niet mag.

Sleutelhangers van overal

Ergens een beetje verstopt in mijn busje liggen misschien wel mijn mooiste herinneringen. Wanneer ik de bakken onder mijn bed vandaan haal, kom ik een doosje tegen. Dit doosje zit vol met sleutelhangers. Een verzameling waar ik trots op ben en stiekem misschien wel erg aan gehecht. Inmiddels zijn het er 48 en ze komen uit 36 verschillende landen. Ik neem er altijd eentje mee als ik op een nieuwe plek ben. Echt een bestemming hebben ze echter nog niet. Het lijkt me mooi om deze, wanneer ik ooit in een (tiny) huis ga wonen, ze aan de gehele wand te hangen op een wereldkaart. Op de plek waar ze horen. De door mensen die ik ontmoet heb beschreven deur van mijn busje hang ik daar dan wellicht naast.

Als er iets is wat ik heb geleerd van het leven in een busje is dat een gelukkig leven maar zo weinig nodig heeft. Het zijn vaak maar een paar dingen waar we onze echte waarde aan hechten. Het voelt daarom ook niet alsof ik meer nodig heb. Eigenlijk voelt het alleen maar vervelend als ik dan meer heb. Ik kies er dan ook voor om meer te hechten aan minder. Dat doet me goed!

Mick van Zadelhoff wil zijn creativiteit en levenslust niet laten beperken door systemen. Hij kocht een busje, bouwde er een bed in en trekt nu de wijde wereld in. De 23-jarige werkt waar internet is en geniet van zijn leven als moderne nomade. Zijn ervaringen, inzichten en kennis deelt hij via zijn website De Moderne Nomaden. Daarnaast geeft hij trainingen aan digitale nomaden in wording. Voor Klein Wonen Magazine vertelt hij iedere drie maanden over zijn van life.

Lees het volledige artikel in Klein Wonen Magazine editie 1