Nieuwe dag

De mens wordt weer rumoeriger en durft zich weer meer te bewegen, naar buiten te gaan, te ontmoeten, voorzichtig weer uitbundiger te leven en al een beetje te vergeten. Misschien is het niet vergeten, maar gewenning.

Een groot voorbeeld voor de tiny house-beweging

Ik kijk omhoog naar een verse tekening van vliegtuigstrepen in de lucht en denk aan Henry David Thoreau, me afvragend wat hij zou vinden. Ik beeld me in dat hij zijn handen in de lucht gooit en driftig een kritisch essay begint te schrijven. Over dat we eindelijk geen machine meer waren de afgelopen maanden, slaven van een systeem waarin we altijd maar meer en meer willen en moeten. Dat we ruimte kregen om stil te zitten en te kijken naar wat echt belangrijk was, de natuur in te gaan en elke dag weer opnieuw op te staan met de keuze om een poëtisch en paradijselijk bestaan te leiden.

Henry David Thoreau was een Amerikaanse schrijver, dichter en filosoof uit de 19e eeuw. Hij is vooral bekend geworden door zijn werk Walden, or Life in the Woods. Hierin beschrijft hij de periode van 2 jaar en 2 maanden waarin hij in een zelfgebouwd huisje in het bos woont en zo eenvoudig mogelijk probeert te leven. Door dit sociale experiment is hij ook een groot voorbeeld geworden voor de tiny house-beweging. Hij zag deze manier van leven als een medicijn voor het slaapwandelende bestaan waarin zijn medemensen zich bevonden, machines gevangen in het systeem.

De wereld werd heel klein, dichtbij huis en dichtbij jezelf

De machines stopten, niet omdat Thoreau dat wilde, maar omdat er een virus was wat om zich heen greep. We moesten binnen blijven en alles viel langzaam stil. En er was angst en onduidelijkheid en verwarring, maar ook ineens heel veel ruimte en tijd. We werden gedwongen om eenvoudiger te leven met beperkte keuzes, geen koffietentjes meer, maar de natuur in. Ik heb nog nooit zoveel mensen in het bos gezien, nog nooit zoveel kinderen op straat zien spelen en nog nooit op zoveel stoepkrijtkunstwerken gelopen. Ik hoorde van vrienden dat ze leerden om te breien, voor het eerst met hun handen in de aarde zaadjes hadden geplant, brood bakten en puzzelden. De wereld werd heel klein, dichtbij huis en dichtbij jezelf. Confronterend misschien, ook verhelderend.

Door het stilvallen van onze machines kon de natuur even op adem komen

Nu alles weer langzaam opstart, we weer samen mogen komen van achter plexiglasplaten en op ongemakkelijke afstand, ben ik bang dat we vergeten hoe we de stilte ontdekten. Dat met nieuwsgierigheid, een open geest en een brede horizon van vrije tijd het mogelijk is om in je eigen achtertuin te reizen. Dat we zagen dat de mensen die vaak het minst krijgen het meest verdienen, omdat zij harder moesten werken dan ooit. Dat door het stilvallen van onze machines de natuur even op adem kon komen. Dat we niet terug willen naar een normaal waarin we onze ogen gesloten houden en we wel huid aan huid in een vliegtuig mogen zitten, maar niet onze geliefden mogen omhelzen. Dat we elke ochtend weer kunnen kiezen waar we onze tijd aan spenderen. Ik hoop dat we, als we weer meegenomen worden in de waan van de dag, af en toe Thoreau’s stem horen die zegt: Simplify, simplify, simplify!

Tim is bezig met het bouwen van een klein huisje: Walden

Tim van der Meer werkt doordeweeks als paraveterinair dierenartsassistente, in het weekend als tiny house-bouwer en alle momenten van de dag als beeldend kunstenaar, dromer en verhalenverzamelaar. Al van jongs af aan voelden boten, boomhutten, de slaapcoupé in de trein en andere zelfgebouwde nestjes meer als thuis dan een grote mensen-huis. Ze is het meest op haar gemak in kleine ruimtes waar de grens tussen buiten en binnen dun is en de wereld aan je voeten ligt. Op dit moment is ze samen met haar vriend, met hulp van haar stiefvader, bezig met het bouwen van een klein huisje: Walden. Op hun Instagram pagina waar.is.walden is het project te volgen.

Dit artikel is ook lezen op pagina 23 in editie 9 van Klein Wonen Magazine.