Tiny babykamer

Is het al rokjesdag? Joepie Lente, ik kan daar wel pagina’s over volschrijven en in de vorige blogs was het thema vaak ook het seizoen. Vandaar dat we nu iets anders gaan doen. Meestal wordt er geschreven over de ervaringen, zowel positief als negatief, over de slimme oplossingen die je bedenkt als je op 18 m2 woont, over off-grid leven of over de bijzondere momenten van de bewoner.

Changez de l’intérieur, changez de l’attitude

We gaan het dit keer hebben over interieurveranderingen. Ik noemde dit al in 1 zin in mijn vorige blog. De voorjaarsschoonmaak gaat vaak gepaard met een grondige verandering. Een van de leukste dingen die ik vind aan ons huis, is dat de indeling 2 keer per jaar omgegooid wordt. En als het niet bevalt, gooien we er nog een extra changement tegenaan. Vooral als ik foto’s van vroeger bekijk en me weer herinner hoe vaak ons huis aangepast is op onze leef wensen.

Zoals jullie wellicht al weten, slapen we ’s winters boven en zomers beneden. Nu, bij gebrek aan winter, liggen we sinds begin februari alweer beneden. En dat betekent dat de pied-a-terre weer leeg is om in te richten. In het verleden heeft het al dienst gedaan als kantoor, zithoek en opslag, maar nu komt er een geheel nieuwe bestemming. Een primeur in huize Veerman- Van der Male, namelijk een babykamer. Want als dit magazine uitkomt, is de ooievaar neergestreken in ons huis, inclusief wiegje, verhoogd kraambed, afgeschuurde scherpe randjes, de verplichte trapleuning en een geiser voor warm water. Het klinkt als een hele operatie en zo voelt het soms ook, al betreft het maar 6 m2.

Waarom heeft dit kind nu al meer kleren dan dat wij samen hebben

We hebben namelijk niet alleen rekening te houden met onze wensen, maar ook die van de verloskundige en de kraamzorg. Waar wijzelf een verhoogd (en dus extra) bed alleen maar onhandig vinden, komt de kraamzorg geen eens opdagen als het er niet staat. Waar de wereld om ons heen zich afvraagt waar we in hemelsnaam een baby laten, maken wij ons zorgen over de extra spullen die ineens ons huis binnen stormen. Als doorgewinterde minimalisten is het af en toe even slikken: waar laat je een 3-delige wandelwagen, heb je er überhaupt wel eentje nodig, waarom heeft dit kind nu al meer kleren dan dat wij samen hebben, hoezo 2 kruiken en 2 thermometers. Aanpassen dus, gelukkig zijn we daar goed in.

Terug naar de babykamer: de familie-wieg, waar mijn moeder nog ingelegen heeft, krijgt een mooie plek. Na de kraamtijd zal er een fijne (schommel)stoel naast komen te staan. Maar ook hebben we een nieuwe kurkvloer gelegd, worden de muren beschilderd met de door Ralf Boer van EKO-KRAFT gemaakte leemverf en denken we na over een afdakje bij de voordeur. Voor die immense wandel-unit.

Het is fijn om te zien dat zowel wij als ons huis flexibel zijn, dat we onze woondromen meestal binnen een dag kunnen verwezenlijken en dat veranderingen je levensgenot kunnen vergroten, of het nu voor een baby is, voor jezelf of voor de poes.

En willen jullie weten hoe dit verhaal verder gaat, klik dan op deze link.

Noortje Veerman, alias Noortje Regeltut, heeft altijd klein gewoond. Ze is meesterlijk in ontspullen, dol op gezelligheid, leert graag van ervaringen en wil anderen op weg helpen, zoals zij samen met partner Jan-Willem doet met de Tiny house Academy

Dit artikel is ook te lezen in editie 8 van Klein Wonen Magazine