Tiny (Corona) pleasures

Al jarenlang houd ik voor mezelf een dankbaarheidsboekje bij; iedere dag één regel om te schrijven waar ik dankbaar voor ben, waar ik blij van werd die dag. Ik noem het tiny pleasures, omdat het woord dankbaarheid nogal zware associaties op kan leveren en wat ik bedoel is juist heel klein, luchtig en leuk. Het kan iets grappigs zijn wat ik zie op één van de vele fiets- en wandeltochten, zoals een ooievaar die me zijn vangst komt laten zien of een grutto in conclaaf met 2 eenden, het geluid van stilte die ik in me opneem als ik door het natuurgebied achter mijn huis wandel of het besef dat dit mijn achtertuin is en ik dagelijks getuige mag zijn van de mooiste natuurverschijnselen.

En er dan heel bewust en intens van geniet

Soms zijn het vrienden die iets tegen me gezegd hebben of voor me gedaan hebben waar ik intens gelukkig van word. Het zijn ook wel eens willekeurige onbekende mensen die swingend op een fiets zitten of die ik iets grappigs hoor zeggen. Maar ook vaak genoeg is het wel iets heel groots, zoals toen ik in het vorige Klein Wonen Magazine schreef hoe dankbaar ik ben voor alle lieve reacties op mijn stuk in het nummer daarvoor en alle hulp die ik heb mogen ontvangen.

Ik heb door de jaren heen geleerd een werkwoord te verwerken in dat ene regeltje, want je kan dankbaar of blij worden van iets, maar je moet het wel eerst zelf opmerken, waarderen of doen. Je kan iets lekkers in huis hebben, maar het wordt pas een tiny pleasure als je er even voor gaat zitten en er dan heel bewust en intens van geniet.

Dagtochten door de bergen maken

Nu is het wel altijd zo dat ik juist in de periodes dat ik het eigenlijk het meest nodig heb, de goede gewoontes die het verschil maken een beetje laat versloffen. Zo ook weer in de periode van de verplaatsing van mijn huisje. Vóór de verplaatsing was ik nog een maand in Spanje om energie en zon op te doen. Ik houd van licht reizen, dus er ging zo weinig mogelijk mee. Mijn vulpen (die schrijft toch echt het lekkerst), een piepklein schrift in plaats van mijn standaard schrijfboek, een iPod (muziek is vaak een tiny pleasure), mijn Gore-tex trailschoenen (daar kan je alles mee) en een licht dagrugzakje om dagtochten door de bergen te kunnen maken. Dat kleine schriftje puilde uiteindelijk uit van alles wat ik er in geplakt had omdat het schriftje zelf te klein was voor alle ideeën die ik opdeed.

Ik had daar ook erg veel moeite om me te houden aan die ene regel per dag, ik ging steeds kleiner en in afkortingen schrijven om toch zoveel mogelijk kwijt te kunnen. Intens gelukkig was ik in mijn eentje in het grote bos, lunchend op de uitzichtpunten of dansend met mijn iPod over de kronkelende bergpaden, die soms nauwelijks terug te vinden waren. Vaak kwam ik op een hele dag maar een paar mensen tegen en dan voelde ik me de koning te rijk. Alsof ik die berg cadeau had gekregen.

Als ras tiny house-bewoner gewoon vooral óm mijn huis leven

Voor mij was de coronacrisis dan ook niet heel schokkend. Ik geef onmiddellijk toe, ik heb het heel gemakkelijk. Ik woon buiten de stad, in mijn eigen tiny house met natuur om me heen, geen schoolgaande kinderen, geen bejaarde ouders. De 1,5 meter afstand vind ik eerlijk gezegd zelfs heel comfortabel, al betekent het wel dat er bij mij niemand binnen kan komen, want in een klein huis red je het niet met die 1,5 meter. Gelukkig is het weer tot nu toe schitterend en kan ik als ras tiny house-bewoner gewoon vooral óm mijn huis leven in plaats van ín mijn huis. Toch veranderde er natuurlijk ook voor mij van alles. De bouw van mijn dak op het huisje (zie KWM 8) lag stil, maar is inmiddels bijna klaar. Ik zag niet veel mensen meer, behalve de boer en de buren. Sporten maakt een groot onderdeel uit van mijn leven dus ik miste de gezamenlijke lessen wel een beetje. Ik zit bovendien niet graag achter de laptop, dus de zoomvergaderingen zijn ook niet echt mijn favoriete bezigheid, liever fiets ik overal naar toe.

Het is opvallend hoe veel ik nog binnen kan doen.

Toch zie ik vooral de voordelen. Doordat grote bezigheden stil kwamen te liggen, kwam ik weer even terug in de live simply’-modus van Spanje. Het feit dat Live Simply, Simply Live mijn motto is wil nog niet zeggen dat dit altijd feilloos gaat. Ook ik ga er regelmatig de mist mee in. Door de plotselinge veranderingen werden veel mensen acuut en tegen wil en dank stil gezet. Nu is het met de coronacrisis gelukkig zo dat het ons allemaal treft, we elkaar begrijpen en er met een beetje creativiteit voor elkaar kunnen zijn. Juist die creativiteit krijgt vaak een vermelding in mijn tiny pleasures-lijst. Zo is de eerste online sportles waarbij we elkaar op een piepklein scherm na weken weer zien een groot feest. Er bestaan trouwens online sportlessen die juist voor tiny house-bewoners heel geschikt zijn en het is opvallend hoe veel ik nog binnen kan doen.

Ik geniet er bovendien van dat er heel veel meer mensen de natuur hebben teruggevonden, ook al betekent het voor mijzelf dat ik de natuurgebieden opeens met veel meer mensen deel en ik zelfs goed moet timen om geen file-loop te ervaren. Dat laatste heeft weer een prachtig gevolg, namelijk dat ik meerdere dauwtrap- of avondwandelingen met vriendinnen heb gemaakt, wat veel mooiere natuurervaringen oplevert dan overdag! Fantastisch vind ik ook dat de luchten zo schoon waren, de sterrenhemel door mijn dakraam zo helder en de geuren buiten zoveel frisser.

Een door 2 vriendinnen zelf verzonnen en -getekende schrijfchallenge

Er is ook veel meer tijd om rond huis de dingen mooi en in orde te maken, dus ik krijg de smaak van de creatieve klussen weer te pakken. En om de cirkel rond te maken: ook mijn schrijfboek komt weer steeds vaker tevoorschijn. Ik kreeg zelfs het meest ultieme verjaardagscadeau dit jaar: een door 2 vriendinnen zelf verzonnen en -getekende schrijfchallenge. Ik was oprecht ontroerd. Al jaren schreeuw ik van de dagen dat ik geen cadeaus meer wil (hooguit een belevenis) en toch krijg ik ze nog steeds. Dit is precies wat ik iedereen gun: iets handgemaakt, waar veel liefde in zit en waarmee ik gestimuleerd word zelf weer met het juiste bezig te zijn.

Eigenlijk komt het er dus op neer dat ik erg geniet van deze tijd.

Foto’s: ©Elke Rabé


Elke Rabe
Onder het motto MY Tiny HomE – Live Simply (MYTHELS) bouwt Elke in 2017 haar eigen huisje. Nu is MYTHELS 2 er en woont zij heerlijk in het groen. Voor Klein Wonen Magazine belicht zij iedere editie op haar eigen wijze het fenomeen klein wonen.

Het volledige artikel is te lezen vanaf pagina 37 in editie 9 van Klein Wonen Magazine