Tiny house-droom aan diggelen?

Velen dromen van een tiny house midden in de natuur. Elke Rabé leeft deze droom. Haar gloednieuwe tiny house op wielen is omringd met groen, de poldervergezichten zijn adembenemend en de boer van wie zij het land pacht is een gouden vent. Puur geluk, maar mogelijk gaat haar droom nu aan diggelen door een verzoek tot handhaving door een buurtgenoot. Met een dwangsom boven haar hoofd kan Elke niets anders dan haar droomhuisje te koop zetten en hopen dat een koper zich meldt. Of misschien toch nog iemand met een nieuwe stek? In een monoloog schildert zij haar hobbelige weg naar haar droom waaruit ze is wakker geschud.

Het is niet altijd makkelijk om pionier te zijn

De oplettende lezer heeft gemerkt dat ik een vaste bijdrage lever aan dit magazine. Meestal schrijf ik over mijn mooie omgeving, dingen waar ik van geniet in het huis, mijn ervaringen en moderne mogelijkheden bij de bouw van tiny houses of ik laat iemand aan het woord die een onderzoek heeft gedaan naar een aspect omtrent tiny houses. Deze keer iets heel anders. Niet om te klagen, maar om ook de andere kant te laten horen: het is niet altijd makkelijk om pionier te zijn.

Mijn eerste enthousiasme voor tiny houses ontstaat al zeker 10 jaar voordat ik ga nadenken over mijn eigen tiny house. Het lijkt me al jaren leuk om er eentje te ontwerpen of te bouwen. In eerste instantie voor anderen om te gebruiken als recreatiewoning of voor op een speciale camping met vernieuwende ideeën. Het staat nog erg in de kinderschoenen, de wetgeving is er nog niet klaar voor om dit als een echte woning te zien. Maar in die 10 jaar verandert daaraan maar weinig en inmiddels zie ik het als een perfecte oplossing voor hoe ik graag zou willen wonen.

ik moet nog uitleggen wat een tiny house eigenlijk is

Meteen wanneer ik serieuze ideeën krijg over mijn eigen tiny house-toekomst ga ik naar mijn eigen gemeente met mijn idee. Dit is 2016, ik moet nog uitleggen wat een tiny house eigenlijk is. De gemeente vindt het wel een heel sympathiek idee en lijkt enthousiast. In de loop van de jaren word ik zelfs 2 keer gevraagd om me te presenteren op de jaarlijkse bijeenkomst van het dorp. Dit klinkt dus als een mooi plaatje waarin veel lijntjes verbonden kunnen worden die tot iets heel moois zullen leiden.

Helaas.. de inleiding verklapt al dat het anders is gelopen. In de periode dat ik aan het ontwerpen ben begin ik parallel hieraan ook te zoeken naar een locatie. Hiervoor ga ik uiteraard in overleg met de gemeente: wat zijn mogelijke locaties, waar moet ik op letten, wat verwachten jullie van mij, et cetera. Hier beginnen de communicatieproblemen. Ik vind een fantastische boer die me graag een plekje aan wil bieden. Hij woont zelf in een buurgemeente, maar heeft ook een stukje grond in mijn gemeente. Hij nodigt me uit om te komen kijken. Ik ga naar de gemeente met dit heugelijke nieuws. Ze feliciteren me, vertellen me wel meteen dat de bestemming agrarisch is, maar ok, zo is er tenminste een oplossing. Het huis is af en ik rijd de 5 kilometer vanaf de bouwlocatie op de fiets achter het huis aan. Geweldig! De wethouder wil eigenlijk graag op bezoek komen om het huis te bekijken, maar wordt op het allerlaatste moment teruggefloten, omdat ik natuurlijk op agrarische grond sta. Voor de zekerheid doet ze het dus toch maar niet. Jammer vindt ze het wel.

Ik kan de dwangsom van een ton voorkomen

Ik geniet van mijn huis op deze fantastische locatie. De boer en ik blijken het erg goed te kunnen vinden en ook in de buurt is vrijwel iedereen enthousiast. Mijn casco huis staat nog geen dag of ik word gebeld door de gemeente. Er is een buurman die heeft geklaagd over gezichtsbelemmering, het kan zijn dat hij zijn weg vindt naar een verzoek tot handhaving. Ik vertel het u alvast omdat ik begrijp dat u volop aan het afbouwen bent. Ik vertel dat de beste buurman mijn huis niet kan zien en informeer naar wat ik nu het beste kan doen. Ik ben inderdaad in de afbouwfase en wil er over een maand in, want dan moet ik mijn huidige woning uit. Ze beloven me op de hoogte te houden. Weken hoor ik niks, dus van voorzichtig doorgaan met basiswerkzaamheden, die sowieso moeten gebeuren, kom ik toch in de eindfase.

Op de dag na mijn eerste nacht in mijn nieuwe huis hoor ik van buren dat er iemand om mijn huis loopt, meet en fotografeert. Ik ben zelf niet thuis, dus kan niets doen. Overigens hoor ik helemaal niets van de gemeente, dus officieel weet ik van niks. Weer dagen, misschien wel weken later is er opeens post: een vooraankondiging last onder dwangsom. Hierin wordt aangekondigd dat ik een last onder dwangsom kan verwachten als ik niet binnen een gestelde termijn mijn zienswijze inlever. Ik kan de dwangsom van een ton (!) voorkomen door binnen 4 weken weg te zijn, wat uiteraard niet reëel is.

Noodgedwongen verkoop huisje dreigt voor Elke Rabé

Kort gezegd wordt de sfeer van volledig open en enthousiast nu grimmig en word ik behandeld als een misdadiger. Gesprekken leiden nergens toe en op dit moment mag ik niet eens meer een gesprek aanvragen met wie dan ook. Alle alternatieven die er oorspronkelijk leken te zijn worden stuk voor stuk van tafel geveegd en op dit moment zie ik erg weinig hoop. Er zijn slechts twee mogelijkheden. Of ik verdwijn met mijn huis naar een locatie in een heel andere gemeente en ga mijn leven weer helemaal opnieuw opbouwen of ik neem opnieuw afscheid van mijn huis en verkoop het. Inmiddels staat mijn tiny house te koop op Marktplaats (zoek op MYTHELS2), maar stiekem hoop ik dat iemand mijn aan diggelen gevallen woondroom als bij een wonder nog weet te lijmen door mij en mijn tiny house een nieuw plekje aan te bieden.

Foto’s: ©Elke Rabé

Het volledige artikel is te lezen vanaf pagina 29 in editie 7 van Klein Wonen Magazine